Apatnapung Minuto na Lang
Noong 1983, magdamag na nagtrabaho ang U2 sa Windmill Lane sa Dublin upang tapusin ang War. Alas-sais ng umaga, may isang kantang kulang pa rin. May ibang banda, ang Minor Detail, na naka-schedule ng alas-otso at dumating na.
Binuksan ni Bono ang Bibliya sa Awit 40 at inawit ito halos gaya ng pagkakasulat. Umuwi na si Adam Clayton, kaya si Edge ang nagpalit-palit sa gitara at bass. Ayon sa salaysay ni Bono: mga sampung minuto ang pagsulat, sampu ang pag-record, sampu ang pag-mix, sampu ang pagtugtog.
Ang numero ng awit ang ginawa nilang pamagat. Idiniin pa ni Bono na walang kinalaman doon ang apatnapung minutong iyon. 40.
Ito ang pinakakaunting pinaghirapan sa buong album — at ito ang tumagal nang higit sa lahat.
Ang Talatang Halos Hindi Nila Ginalaw
Sinusundan ng kanta ang simula ng awit halos linya sa linya: ang hukay, ang bato, ang bagong awit na inilagay sa bibig. May idinagdag si Bono na wala sa teksto, at iyon mismo ang naaalala ng lahat.
"Buong tiyagang naghintay ako sa Panginoon; at siya'y yumuko sa akin at dininig ang aking daing. Iniahon niya ako mula sa kakila-kilabot na hukay, mula sa putikan; at inilagay ang aking mga paa sa ibabaw ng bato at pinatatag ang aking mga hakbang. At nilagyan niya ang aking bibig ng bagong awit, ng papuri sa ating Diyos."
Pansinin ang pagkakasunod-sunod ng mga pandiwa. Nauuna ang paghihintay. At maliban sa pagdaing, wala nang ginagawa ang nagsasalita upang iahon ang sarili: ang lahat ng sumunod — yumuko, dininig, iniahon, inilagay, pinatatag — ay gawa ng iba. Hindi ito awit tungkol sa lakas na umahon. Awit ito tungkol sa pag-aangat sa iyo habang nasa putik ka pa rin.
Tanong ang idinagdag ni Bono: hanggang kailan aawitin ang kantang ito? Wala iyon sa Awit 40. Daing iyon ng Awit 13, ni Habakuk, ng bawat panaghoy na tumatangging matapos. Nang mailagay sa gitna ng awit ng pagliligtas, may kakaiba itong ginagawa — ibinabalik nito ang paghihintay.
Ang Bahaging Hindi Inaawit ng Banda
Ang "40" ang nagsara sa bawat gabi ng War tour noong 1983, at nanatiling pangwakas na awitin hanggang Enero 1990 — sa pitong taóng iyon, mga dalawampu't ilang konsiyerto lamang ang nagtapos sa iba. Pagkatapos ay nawala ito nang labinlimang taon at bumalik sa Vertigo tour noong 2005.
Laging pareho ang ayos. Unang umaalis si Bono, sunod si Edge, tapos si Adam. Nag-iisang nagpatuloy si Larry Mullen Jr. sa snare — at umalis din.
Hindi tumigil ang madla. Patuloy na umaawit ang sampu-sampung libo ng how long to sing this song sa harap ng walang laman na entablado — kung minsan ay ilang minuto, hanggang sa mga parking lot.
Hindi ito imbensyon ng rock. Tingnan ang linyang nakalimbag sa itaas ng awit: Sa punong mang-aawit. Awit ni David. Bago pa man ang unang salita ng tula ay may tagubiling ipinapasa ang piyesa sa kung sino ang nangunguna. Iisang tao ang sumulat; ngunit koro ang inaasahan. Sabi ng Awit 40, ang bagong awit ay inilagay sa aking bibig. Ngunit hindi pribadong lugar ang bibig. Ang inilalagay doon ay naipapasa.
Naunawaan ng banda ang atas. Sumulat sila ng kantang kaya nilang lisanin.
Subukang isulat ang tatlong talata sa sariling kamay. Pansinin kung gaano kaliit ang ginagawa ng nagsasalita, at kung gaano katagal pinapayagang tumagal ang paghihintay bago may hingin sa iyo.
Ang kantang kaya mong lisanin ang tanging sulit isulat.